„Wczesna godzina” to jeden z utworów Wisławy Szymborskiej, która jest uważana za jedną z najważniejszych polskich poetek XX wieku. Jej twórczość zyskała uznanie zarówno w kraju, jak i za granicą, co potwierdza przyznanie jej Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 1996 roku. W swoich wierszach Szymborska często podejmuje tematy związane z codziennością, zastanawia się nad sensem życia, a także nad tym, co ostatecznie decyduje o naszym istnieniu. „Wczesna godzina” nie jest wyjątkiem od tej reguły – w utworze tym autorka podejmuje refleksję nad przemijaniem czasu, wpływem codziennych czynności na nasze życie i naszą nieuchronną śmiertelnością.

Utwór „Wczesna godzina” opowiada o poranku, kiedy świat budzi się do życia, a codzienne czynności zaczynają się powtarzać. Szymborska zaczyna od opisu codziennego rytuału wstającego słońca, które swoim promieniowaniem dodaje życia otoczeniu. Następnie przechodzi do opisu otaczającego ją świata, w którym wszystko zaczyna się budzić i przygotowywać do nowego dnia. Poranek jest tu symbolem nieuchronności czasu, który nieustannie płynie, niezależnie od naszych działań.

W trakcie lektury „Wczesnej godziny” zauważamy, że Szymborska ukazuje codzienność jako coś nieuniknionego i często rutynowego. Wiersz jest pełen opisów zwyczajnych czynności, takich jak „korzenie wyciągają łopaty”, „zegary biją w dzwony” czy „zwierzęta pędzą na cztery strony”. Z jednej strony codzienność może wydawać się uciążliwa i monotonna, ale z drugiej strony stanowi ona fundament naszego życia. To właśnie te codzienne czynności, choć mogą wydawać się błahe, decydują o naszym istnieniu.

Jednocześnie w utworze pojawia się motyw przemijania i śmiertelności. Szymborska pisze: „Wszystko żyje kosztem czegoś innego”. Te słowa ukazują nieuchronność przemijania i przypominają, że życie jest ulotne. Mimo codziennych rytuałów i powtarzalności, każde istnienie ma swój kres. Natura jest nieubłagana, a życie każdej istoty ma swoją cenę.

„Wczeesna godzina” to zatem utwór, który zmusza czytelnika do zastanowienia się nad swoim życiem i wartościami, jakie w nim pielęgnujemy. Szymborska pokazuje, że codzienność może być zarówno rutyną, jak i fundamentem naszego istnienia. Jednocześnie przypomina o przemijaniu i nieuchronności śmierci.

W analizie tego wiersza warto zwrócić uwagę na język, jakim posługuje się autorka. Szymborska stosuje prosty, zrozumiały język, który jednocześnie jest bogaty w metafory. Dzięki temu czytelnik może z łatwością zrozumieć przekaz utworu i poczuć nastrój poranka, kiedy wszystko budzi się do życia. Warto również zauważyć, że autorka posługuje się różnymi środkami stylistycznymi, takimi jak aliteracja („światło świeci”), metafory („korzenie wyciągają łopaty”) czy personifikacja („światło naciera”).

Podsumowując, „Wczesna godzina” Wisławy Szymborskiej to utwór, który skłania czytelnika do refleksji nad codziennością, przemijaniem i wartościami, które przyświecają naszemu życiu. Autorka, posługując się prostym, ale bogatym językiem i różnorodnymi środkami stylistycznymi, tworzy niezwykły obraz poranka, w którym natura i człowiek są nieodłącznie związani z nieuchronnością czasu i przemijaniem. Utwór ten pokazuje, że warto zastanowić się nad swoim życiem, wartościami i tym, co jest dla nas naprawdę ważne, ponieważ czas nieubłaganie płynie, a życie jest ulotne.