Tematy, motywy i postaci charakterystyczne dla literatury romantycznej tego okresu zostały znacząco kształtowane przez inspiracje szekspirowskie w literaturze. William Szekspir zyskał ogromną popularność wśród romantyków, ponieważ jego dramaty były niezwykle dokładne w opisie ludzkiej natury. Romantycy zobaczyli w dziełach Szekspira bogactwo sztuki i inspiracje filozoficzne i estetyczne. Romantyzm, z jego fascynacją emocjonalnością, indywidualizmem i metafizyką, idealnie pasował do świata stworzonego przez Szekspira. W tym świecie tragizm losu, złożoność postaci i konflikty wewnętrzne były głównymi elementami romantyzmu.

George Byron, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli romantyzmu angielskiego, jest jednym z najważniejszych przykładów wykorzystania motywów szekspirowskich w literaturze romantycznej. Byron często nawiązywał do szekspirowskiej koncepcji bohatera tragicznego, który zmaga się z własnymi namiętnościami i przeszłością w swoich dziełach, takich jak Manfred. Manfred i jego postać przypominają Hamleta ze Szekspira. Manfred, podobnie jak duński książę, jest introspektywny i rozdarty wewnętrznie, a jego życie jest naznaczone poczuciem winy i nieuchronną klęską. W obu przypadkach bohaterowie upadają tragicznie, ponieważ nie mogą znaleźć się w swoim własnym świecie. Romantyczni pisarze, tacy jak Byron, czerpali z psychologicznych portretów Szekspira, aby zgłębiać złożoność ludzkich emocji; z drugiej strony jego perspektywa losu, która często wymyka się spod kontroli bohaterów, podkreślając ich samotność i odizolowanie, inspirowała ich.

Szekspir miał również silny wpływ na polską literaturę romantyczną. W dramacie „Dziady” Adam Mickiewicz wyraźnie czerpie inspirację ze sztuki Szekspira, zwłaszcza w sposobie stworzenia postaci Konrada, który, podobnie jak Hamlet, stawia sobie podstawowe pytania dotyczące relacji między Bogiem a ludzką naturą. Bohater Konrad, podobnie jak Hamlet, ma niezwykle złożoną psychikę, pełną sprzeczności, w której miesza się gniew, pycha i duchowa walka o zrozumienie sensu życia. Scena Wielkiej Improwizacji, w której Konrad rzuca wyzwanie Bogu, ma inspiracje szekspirowskie, podobnie jak walka Hamleta z własnym losem. Inspiracje te mają za zadanie pogłębienie charakterystyki psychologicznej postaci i podkreślenie uniwersalności zmagań ludzkiego ducha, które są tak charakterystyczne dla dramatów Szekspira.

Juliusz Słowacki to kolejny pisarz romantyczny, który czerpał inspiracje z Szekspira. W swojej tragedii Kordian autor w dużej mierze wykorzystuje strukturę szekspirowskich dramatów, zwłaszcza motyw bohatera tragicznego, który, podobnie jak Hamlet, nie potrafi sprostać wyzwaniom stawianym przez życie. Tytułowy bohater, Kordian, podobnie jak Hamlet, znajduje się w stanie paraliżu egzystencjalnego. Kordian nie jest w stanie podjąć działania w obliczu wielkich idei, takich jak walka o wolność i sprawiedliwość. Obaj bohaterowie są rozdwojeni między pragnieniem zrobienia czegoś i niemożnością zrobienia tego. W tym przypadku funkcja inspiracji szekspirowskiej polega na podkreśleniu tragizmu postaci, które są świadome swoich celów i ideałów, ale nie mogą osiągnąć swojego przeznaczenia. Słowacki stworzył dzieło o dużym ładunku emocjonalnym i filozoficznym, korzystając z dramaturgii Szekspira, która jest bogata w wątki tragiczne i refleksje nad naturą władzy, losu i moralności.

Niemiecki dramaturg i poeta Friedrich Schiller jest jednym z najważniejszych pisarzy europejskiej epoki romantyzmu. Zarówno fabuła, jak i sposób tworzenia bohaterów w tragedii Maria Stuart nawiązują do dramatów Szekspira. Schiller koncentruje się na pokazaniu postaci w sytuacji konfliktu moralnego i politycznego, podobnie jak w szekspirowskich tragediach. Królowa Maria Stuart musi stawić czoła nieuchronnemu losowi, a jej wewnętrzne zmagania o władzę i godność przypominają zmagania bohaterów Szekspira, takich jak Makbet i Ryszard III. Ta inspiracja ma na celu pokazanie tragizmu historii i roli człowieka w obliczu sił, na które nie ma wpływu.

Podsumowując, kształtowanie się dramatycznych konfliktów i romantycznych bohaterów zostało znacznie ukształtowane przez inspiracje szekspirowskie w literaturze romantycznej. Romantycy czerpali z bogactwa postaci tragicznych i złożonych, które zmagają się z losem, namiętnościami i moralnymi dylematami w dziełach Szekspira. Inspiracje te pozwoliły pisarzom romantycznym, od Byrona po Mickiewicza, Słowackiego i Schillera, pokazać głębię ludzkich emocji i konfliktów wewnętrznych. Dzieje się tak nadal. Niektóre z funkcji, które pełniły te inspiracje, obejmowały pogłębienie psychologii postaci, podkreślenie tragizmu losu i przedstawienie ogólnych problemów egzystencji, które przekraczają granice czasu i przestrzeni literackiej.