Temat świata widziany oczami kobiet-autorek w literaturze jest niezwykle bogaty i różnorodny. Pozwala nam lepiej zrozumieć, w jaki sposób kobiety opisują swoje doświadczenia, uczucia i relacje z otaczającym je światem. Stając się istotnym elementem kształtowania literatury zarówno w kontekście społecznym, jak i artystycznym, perspektywy kobiet-autorek przyniosły do literatury głosy, które często były ignorowane lub pomijane. W swoich utworach kobiety-autorki pokazały nie tylko swoje codzienne trudności, pragnienia i rozczarowania, ale także swoją siłę, inteligencję i samodzielność. Aby zrozumieć, jak kobiety kształtowały świat poprzez swoje pisarstwo, warto przeanalizować kilka wybranych przykładów literackich.

Brytyjska pisarka Virginia Woolf jest jedną z najważniejszych postaci literatury kobiecej, ponieważ jej dzieła przedstawiają perspektywę kobiety zmagającej się z kulturowymi i społecznymi ograniczeniami. Woolf opisuje prywatne życie swojej bohaterki, Clarissy Dalloway, gdy przygotowuje się do przyjęcia. Narracja, która swobodnie przechodzi między umysłami bohaterów, pozwala czytelnikowi zrozumieć ich najgłębsze przemyślenia. Woolf opisuje świat z perspektywy kobiety, która musi poradzić sobie z normami społecznymi i zastanawiać się o zmianie, starzeniu się i znaczeniu własnych wyborów życiowych. W tej powieści Woolf pokazuje, jak banalne, pozornie banalne rzeczy mogą prowadzić do głębokiej refleksji. Dlatego perspektywa kobiety nie ogranicza się do domowych i rodzinnych spraw. Staje się również miejscem filozoficznych refleksji nad sensem życia, egzystencją i tożsamością.

Charlotte Brontë to kolejna ważna pisarka, która pokazała świat oczami kobiet. Brontë tworzy postać niezależnej kobiety w swojej powieści „Dziwne losy Jane Eyre”, która radzi sobie z wieloma przeszkodami i przeciwnościami losu, zachowując swoją godność i prawo do samostanowienia. Główna bohaterka Jane Eyre jest młodą kobietą, która dorasta w trudnych warunkach, ale mimo to rozwija silną osobowość i odwagę. Powieść pokazuje jej rozwój emocjonalny i intelektualny, a także jej zmagania z losem. Brontë przedstawia w ten sposób kobietę, która nie tylko podlega społecznym normom, ale także aktywnie dąży do swoich własnych marzeń i pragnień. Dziwne losy Jane Eyre było jednym z pierwszych dzieł literatury XIX wieku, w których tak wyraźnie przedstawiono postać kobiety niezależnej, poszukującej swojego miejsca w świecie. Było to wyjątkowe w literaturze tego okresu.

W literaturze polskiej ważna jest praca Elizy Orzeszkowej, która w swoich powieściach poruszyła tematy emancypacyjne i społeczne dotyczące kobiet. W powieści Marta Orzeszkowa opisuje losy młodej wdowy, która walczy z problemami życia, próbując sama utrzymać siebie i swoje dziecko. Jako kobieta, która nie ma łatwego dostępu do pracy ani środków do życia w XIX-wiecznym społeczeństwie, kobieta napotyka wiele trudności. Powieść ta przedstawia problemy finansowe kobiet i opresyjny system społeczny, który uniemożliwiał im pełnego samostanowienia. Pisząc o doświadczeniach Marty, Orzeszkowa podkreślała, jak ważne jest, aby kobiety miały możliwość uzyskania dostępu do pracy, nauki i niezależności. W ten sposób autorka stworzyła dzieło, które przedstawia rzeczywistość kobiet i jest manifestem emancypacji.

Francuska pisarka i filozofka Simone de Beauvoir była jednym z najbardziej znanych głosów w literaturze kobiecej XX wieku. Jej monumentalne dzieło Druga płeć jest kluczowym tekstem w historii feminizmu. W swoim dziele de Beauvoir koncentruje się głównie na filozofii i eseju, wprowadzając do literatury perspektywę kobiety, która przełamuje tradycyjne role przypisane płciom. Pisarka pokazuje, jak tożsamość kobiety jest kształtowana przez społeczeństwo patriarchalne, które ogranicza jej możliwości i definiuje ją tylko w relacji do mężczyzny. Myślenie o kobiecości zostało zmienione przez drugą płeć, która przedstawia świat z perspektywy kobiet, które walczą o swoje miejsce w społeczeństwie i walczą o niezależność i samorealizację. Wpływ dzieła de Beauvoir miał na rozwój ruchu feministycznego i literatury kobiecej, ponieważ inspirowało kolejne pokolenia pisarek do badania tematów związanych z ciałem, tożsamością i rolą kobiet w społeczeństwie.

Margaret Atwood jest jedną z wielu współczesnych pisarek, które kontynuują tradycję literatury kobiecej. Atwood przedstawia dystopijny świat w swojej książce Opowieść podręczna, w którym kobiety są traktowane tylko jako narzędzia reprodukcji i nie mają żadnych praw i wolności. Wzorując się na tradycjach feministycznych, Atwood przedstawia przerażający obraz społeczeństwa, w którym patriarchat osiągnął szczyt i kobiety są całkowicie podporządkowane mężczyznom. Powieść przedstawia perspektywę podręcznej kobiety, która jest zmuszona do życia w systemie opresyjnym, w którym jej wartość jest mierzona wyłącznie przez zdolność do rodzenia dzieci. Atwood doskonale łączy literaturę dystopijną z badaniem problemów współczesnych kobiet, pokazując, jak kruche mogą być prawa i wolności, które kobiety wywalczyły przez wieki.

Podsumowując, świat widziany przez kobiety-autorek jest niezwykle różnorodny, ale skupia się na problemach, które są wspólne dla wielu kobiet, takich jak walka o niezależność, prawo do samostanowienia i godność. Autorki takie jak Virginia Woolf, Charlotte Brontë, Eliza Orzeszkowa, Simone de Beauvoir i Margaret Atwood opowiadały się o życiu kobiet w różnych epokach i kontekstach. Jednak ich wszystkich celem było zrozumienie i przedstawienie doświadczeń kobiet w sposób autentyczny, wielowarstwowy i głęboki. Poprzez swoje prace kobiety-autorki wprowadziły do literatury nowe spojrzenie, które zmieniły sposób, w jaki postrzegamy rolę kobiet zarówno w literaturze, jak i społeczeństwie.