Stwierdzenie „Człowiekowi nie wystarcza, że jest szczęśliwy, trzeba jeszcze, żeby inni nimi byli” odnosi się do głębokiego pragnienia, aby szczęście i dobrostan jednostki były powiązane z dobrostanem innych. W wielu dziełach literackich widać to przekonanie, że szczęście jednostki jest ściśle powiązane z relacjami z innymi ludźmi i poczuciem odpowiedzialności za los innych. Przyjrzyjmy się kilku przykładom literackim, które pokazują związek między troską o innych a osobistym szczęściem.

„Duma i uprzedzenie” Jane Austen jest jednym z najważniejszych przykładów literatury klasycznej. Postać Elizabeth Bennet pokazuje, jak szczęście osobiste może być ściśle powiązane z dobrostanem innych. Chociaż Elizabeth w końcu znajduje szczęście w związku z panem Darcy'm, jej osobiste szczęście zależy od zrozumienia i miłości, jaką okazuje swojej rodzinie, w szczególności młodszej siostrze, Jane. Nie może być szczęśliwa, dopóki nie widzi, że jej bliscy są zadowoleni i bezpieczni. W tej powieści osobiste szczęście bohaterki jest powiązane z jej relacjami i obowiązkami wobec innych.

Motyw ten jest również obecny w polskiej literaturze, na przykład w dziełach Henryka Sienkiewicza. Bohaterowie z „Quo Vadis” tacy jak Winicjusz i Ligia odkrywają prawdziwe szczęście dopiero wtedy, gdy przestają skupiać się na własnych potrzebach i pragnieniach, a zaangażują się w dobro innych. Winicjusz, który na początku szuka szczęścia tylko dla siebie, dowiaduje się, że prawdziwe szczęście znajduje się w poświęceniu dla innych. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku miłości i opieki nad Ligia, a także wspierania wczesnych chrześcijan w obliczu prześladowań. Relacje z innymi ludźmi i działanie na rzecz dobra wspólnego są nierozerwalnie powiązane z jego osobistym szczęściem i spełnieniem.

W twórczości Tadeusza Borowskiego, zwłaszcza w opowiadaniach z „Pożegnania z Marią”, widzimy powiązanie między społecznymi i egzystencjalnymi zmaganiami bohaterów a ich pragnieniem wpływania na los innych. Borowski pokazuje, jak brutalność obozów koncentracyjnych i doświadczenia wojenne uczą bohaterów wartości ludzkiego życia i godności. W takich sytuacjach szczęście jednostki jest nieuchwytne, ale postawy takie jak solidarność i współczucie stają się podstawowymi wartościami, które nadają sens ich cierpieniu i staraniom o przetrwanie. Chociaż sami są w trudnej sytuacji, bohaterowie Borowskiego często angażują się w pomoc innym, co jest ważnym elementem ich egzystencjalnego i moralnego poszukiwania sensu.

Współczesne książki, takie jak książki Olgi Tokarczuk, również podejmują ten temat. Tokarczuk przedstawia postać Jakuba Franka w „Księgach Jakubowych”, który opiera swoją misję i działalność na głębokim przekonaniu o odpowiedzialności za innych. Niezależnie od jego osobistych aspiracji i pragnień, jego życie jest ściśle powiązane z pomaganiem innym i próbą poprawy ich życia. Poprzez swoją opowieść Tokarczuk pokazuje, jak dążenie do wspólnego dobra i zaangażowanie w dobro innych może prowadzić do osobistego spełnienia.

Podsumowując, literatura pokazuje wiele przykładów prawdziwego szczęścia, które często wiąże się z troską o innych i poczuciem odpowiedzialności za własny los. Począwszy od Austena, Sienkiewicza, Borowskiego i Tokarczuka, widzimy, jak bohaterowie znajdują szczęście, osiągając nie tylko swoje własne pragnienia, ale także poprawiając życie innych i działając dla ogólnego dobra. „Człowiekowi nie wystarcza, że jest szczęśliwy, trzeba jeszcze, żeby inni nimi byli”, jest zasadne, jak pokazują te literackie przykłady, które pokazują, że osobiste szczęście nie jest pełne, dopóki nie jest dzielone z innymi.