W malarstwie i literaturze impresjonizm zmienił sposób przedstawiania rzeczywistości, w tym pejzażu. Impresjonizm jako forma artystyczna koncentrował się na uchwyceniu chwilowych doświadczeń i subiektywnych odczuć dotyczących otaczającego świata. Przedstawianie pejzażu stało się nie tylko tłem, ale i integralną częścią wyrazu artystycznego ze względu na różnice w technikach i stylach literackich i malarskich.

Takich artystów jak Claude Monet, Edgar Degas i Pierre-Auguste Renoir można przypisać rozwój impresjonizmu w malarstwie w drugiej połowie XIX wieku. Impresjoniści używają jasnych kolorów i krótkich, szybkich pociągnięć pędzla, aby uchwycić szybkie zmiany światła i atmosfery. Pejzaże impresjonistyczne, takie jak „Impresja, wschód słońca” Moneta, pokazują, jak technika malarska uchwyciła ulotne wrażenie wschodzącego słońca na wodzie. Monet stworzył obraz, który był pełen dynamiki i ulotności chwili, wykorzystując luźne, niemal abstrakcyjne pociągnięcia pędzla, aby oddać delikatne zmiany w świetle i kolorze.

Podobnie „Ogród w Montgeron” Moneta pokazuje, jak impresjonistyczne podejście do pejzażu może wprowadzić widza w kontakt z naturą, wykorzystując drobne, zbliżone pociągnięcia pędzla do stworzenia spójnej całości. Pejzaże Moneta, takie jak „Lilie wodne”, pokazują wpływ impresjonizmu na sposób, w jaki artysta uchwycił zmienne refleksy światła na wodzie, tworząc wrażenie ruchu i zmienności.

W literaturze można zauważyć wpływ impresjonizmu na przedstawianie pejzażu w dziełach takich pisarzy, jak Marcel Proust czy Virginia Woolf. Pejzaże przedstawione w „W poszukiwaniu straconego czasu” Prousta często są opisywane z punktu widzenia autora, oddając emocje i wrażenia bohaterów. Co jest bliskie zasadom impresjonizmu, Proust koncentruje się na zmysłowym postrzeganiu świata i wrażeniach, jakie wywołuje natura. W jego powieści pejzaż staje się nośnikiem jego osobistych wspomnień i emocji, a nie tylko tłem wydarzeń. W „W poszukiwaniu straconego czasu” opisy przyrody są szczegółowe i emocjonalne, co odpowiada impresjonistycznemu podejściu do opisu rzeczywistości.

„Do latarni morskiej” Virginia Woolf jest jeszcze jednym przykładem impresjonizmu, zwłaszcza w sposobie przedstawiania atmosfery i pejzaży. Woolf przedstawia dynamiczność i złożoność wrażeń związanych z otaczającym światem za pomocą fragmentarycznych, często zmiennych opisów. Jej narracja jest zgodna z impresjonistycznym zainteresowaniem subiektywnym doświadczeniem, ponieważ przedstawia pejzaże i otoczenie w kontekście uczuć i myśli bohaterów.

Impresjonizm wpłynął na literaturę poprzez styl narracji i sposób opisu pejzażu. Odpowiedź na impresjonistyczne malarstwo, które starało się uchwycić ulotne wrażenia chwili, była pisarska technika wprowadzania subiektywnych wrażeń i emocji związanych z otoczeniem. Pejsaz, zarówno w malarstwie, jak i literaturze, stał się nie tylko tłem, ale i istotnym elementem, który wpływa na interakcje między twórcą a postaciami.

Podsumowując, impresjonizm w sztuce i literaturze zmienił sposób przedstawiania pejzażu. W malarstwie impresjonistycznym technika malarska koncentruje się na uchwyceniu chwilowego wrażenia, które można uzyskać, obserwując zmieniające się światło i atmosferę. Impresjonistyczne wpływy pojawiają się w literaturze w subiektywnych opisach otoczenia, które odzwierciedlają życie i uczucia bohaterów. Pejzaż staje się kluczowym elementem w obu dziedzinach, ponieważ pomaga artystom w tworzeniu głębszego, bardziej osobistego kontaktu z rzeczywistością przedstawioną przez nich.