Odzyskanie niepodległości przez Polskę w 1918 roku spowodowało przełom w literaturze polskiej i zmieniło sposób, w jaki pisarze postrzegali swoją rolę i obowiązki w nowej sytuacji. Literatura napisana w tym okresie była różnorodna pod względem tematyki i stylu, pokazując różne aspekty i reakcje na zmieniające się sytuacje polityczne i społeczne. Pisarze pracowali nad wzmocnieniem narodowej tożsamości, od komentatorów rzeczywistości po twórców utworów.

Książka Józefa Piłsudskiego „Myśli i rzeczywistość”

Chociaż Józef Piłsudski był bardziej znany jako polityk, również pisał. Jego pisma polityczne i publicystyczne przedstawiają jego oczekiwania na przyszłość związane z utworzeniem nowego państwa. W „Myśli i rzeczywistości” Piłsudski wyraża swoje przekonania na temat odbudowy Polski i roli, jaką powinno odgrywać państwo w kształtowaniu społeczeństwa. Chociaż jego prace nie są klasyfikowane jako dzieła literackie, stanowią one ważny komentarz do literatury tego okresu, pokazując rolę pisarza jako twórcy perspektyw politycznych i narodowych.

Bolesław Leśmian śpiewa piosenkę „Łąka”.

Bolesław Leśmian, znany ze swojego wyjątkowego stylu i zainteresowania tematyką przyrody, w utworze „Łąka” w sposób niejasny odnosi się do sytuacji, w której Polska odzyskała niepodległość. Chociaż polityka nie jest tematem poezji poety, „Łąka” pokazuje, jak zmieniająca się rzeczywistość wpływa na jego postrzeganie świata. Poezja Leśmiana wyraża potrzebę ucieczki do świata wyobraźni i natury, który jest miejscem wolności i niezależności, które nie jest łatwo wyrazić wprost.

Jan Lechoń śpiewa piosenkę „Kraków”.

Po odzyskaniu niepodległości Jan Lechoń często odnosił się do spraw narodowych i społecznych. W „Krakowie” Lechoń pokazuje piękno i wartość miasta, które stało się symbolem odrodzenia narodowego. Poprzez swoje dzieła Lechoń starał się kształtować narodową tożsamość i poczucie wspólnoty. Poezja, którą pisze, jest zarówno nasycona patriotyzmem, jak i osadzona w osobistych i lokalnych kontekstach, co pokazuje, jak literatura może łączyć lokale zwyczaje z ogólnymi pragnieniami narodowymi.

„Ferdydurke” Witolda Gombrowicza

W „Ferdydurke” Witold Gombrowicz, który debiutował w okresie międzywojennym, analizuje społeczną i kulturalną rzeczywistość Polski. Powieść, którą napisał, daje głębokie spojrzenie na stan społeczeństwa i sposoby, w jakie wpływa na życie ludzi. Gombrowicz pokazuje, jak społeczeństwo stara się narzucić określone normy i schematy jednostkom, co jest szczególnie ważne podczas tworzenia nowego państwa. Gombrowicz stawia pytania o tożsamość narodową i rolę jednostki w nowej rzeczywistości poprzez swoje awangardowe podejście.

„Zofia” Tadeusza Boy-Żeleńskiego

Znany z działalności literackiej i publicystycznej Tadeusz Boy-Żeleński często zajmował się tematyką społeczną i polityczną. Zofia przedstawia postać kobiety, która walczy z rzeczywistością społeczną i polityczną. W swoim dziele Boy-Żeleński zajmuje się tematem przemian społecznych i ich wpływu na życie ludzi, co odzwierciedla szerszy kontekst przemian, jakie zaszły w Polsce po odzyskaniu niepodległości. Używając literatury jako środka do wyrażenia swojej wizji społeczeństwa, pisarz może angażować się w komentowanie i analizę rzeczywistości. Jego literatura jest przykładem tego sposobu.

Podsumowanie

Po odzyskaniu niepodległości pisarze pełnili różne role w literaturze polskiej. Piłsudski jako myśliciel polityczny, Leśmian jako twórca literackiego świata ucieczki od rzeczywistości, Lechoń jako komentator kulturalny i patriotyczny, Gombrowicz jako krytyk społeczny i Boy-Żeleński jako obserwator zmieniającej się rzeczywistości przyczynili się do literatury tego okresu. Poprzez różne podejścia i tematy, pisarze pokazali, jak literatura może pomóc zrozumieć, komentować i kształtować nową rzeczywistość polityczną i społeczną Polski.