W literaturze i muzyce codzienność służy jako inspiracja; pozwala artystom uchwycić to, co pozornie zwyczajne, w sposób wyjątkowy, nadając codziennym zdarzeniom głębszy sens. W swoich dziełach zarówno Miron Białoszewski, jak i Fisz (Bartosz Waglewski) czerpią z codziennych rzeczy, pokazując prozę życia w inny sposób. Niezależnie od tego, że reprezentują różne dziedziny sztuki – Białoszewski jako poeta i prozaik, a Fisz jako muzyk i tekściarz – ich sposób postrzegania świata łączy się z fascynacją tym, co dzieje się w życiu codziennym, a także poszukiwaniem piękna w banalnych aspektach tego, co dzieje się w życiu codziennym.

Miron Białoszewski, znany przede wszystkim z „Pamiętnika z powstania warszawskiego” oraz wielu tomów poezji, koncentruje się na opisywaniu codziennych, często absurdalnych doświadczeń, takich jak życie w bloku, zakupy w sklepie, rozmowy z sąsiadami czy obserwacje przyrody. Na pierwszy rzut oka prosta i pozbawiona patosu poezja, skrywa głębokie przemyślenia na temat sensu życia, przemijania i relacji międzyludzkich. Codzienność staje się pretekstem do rozważań o naturze rzeczywistości, języka i świadomości w utworach Białoszewskiego.

Jednym z przykładów jest wiersz, który napisał „Ballada o zejściu do sklepu”, w którym banalne sytuacje związane ze schodami są przedstawiane w sposób, który w rękach Białoszewskiego nabiera wręcz rytualnego charakteru. Autor przekształca codzienne czynności w poetycką medytację, opisując je z niezwykłą wnikliwością. W ten sposób Białoszewski przedstawia rzeczywistość miasta, podkreślając ulotność chwili i dostrzegając niezwykłość w najzwyklejszych czynnościach.

W „Pamiętniku z powstania warszawskiego” codzienność jest również przedstawiona, ale w ekstremalnych okolicznościach. Białoszewski opisuje swoje doświadczenia z powstania, koncentrując się na prozaicznych aspektach życia w ruinach miasta, unikając wielkich obrazów heroizmu. Dzięki temu jego historia przedstawia bardziej prawdziwy obraz życia, w którym walka o przetrwanie to nie tylko heroiczne działania, ale także codzienne walki o żywność, wodę i schronienie. Nawet podczas wojny codzienność staje się głównym tematem, a nie wydarzenia historyczne lub polityczne.

Fisz ma podobne podejście do codzienności, ponieważ w swojej muzyce i tekstach koncentruje się na opisywaniu codziennych doświadczeń, przekształcając je w artystyczne manifestacje. Fisz, jeden z najbardziej znanych polskich muzyków hip-hopowych i alternatywnych, często pisze teksty opisujące życie codzienne, w tym jego zwyczaje, trudności, radości i frustracje. Chociaż jego utwory są osadzone w rzeczywistości współczesnej Polski, mają one uniwersalny charakter, ponieważ pokazują codzienne trudności wielu słuchaczy.

Fisz nadaje osobistym wspomnieniom i doświadczeniom uniwersalny wymiar w swoich kompozycjach, takich jak „Ślady” czy „Wiosna '86”. „Wiosna '86” to podróż do przeszłości, do czasów dzieciństwa, kiedy codzienność była mniej skomplikowana i mniej skomplikowana. Fisz opisuje zwykłe chwile, takie jak zabawy na podwórku lub pierwsze fascynacje muzyczne, ale robi to w sposób, który nadaje im szczególną wartość. Poczucie wspomnień z codziennych dni letnich służy jako sposób na refleksję nad upływem czasu i zmianami, jakie zaszły w samym artyście i w świecie.

W swoim eseju „Ślady” Fisz opisuje codzienne trudności i dążenia, które kształtują tożsamość człowieka, używając metafory śladów pozostawionych w życiu. Tekst ten, podobnie jak wiele innych jego prac, odwołuje się do prozaicznych rzeczy, takich jak zwyczajne czynności, związki z bliskimi i podróże po mieście. Jednak dla Fisza codzienność jest okazją do głębszego przemyślenia tego, kim jesteśmy i dokąd zmierzamy.

Fisz, podobnie jak Białoszewski, powstrzymuje się od używania znaczących słów i skomplikowanych tematów. Zamiast tego jego teksty koncentrują się na małych, codziennych gestach. Jest to metoda, która odzwierciedla głęboką potrzebę wyrażania się artystycznego poprzez pryzmat tego, co jest nam bliskie i znane. Codzienność Fisza i Białoszewskiego służy jako przestrzeń do poszukiwań sztuki i refleksji nad życiem człowieka.

Podsumowując, zarówno Miron Białoszewski, jak i Fisz czerpią inspirację z życia codziennego, które wykorzystują do tworzenia swoich dzieł. W swojej poezji i prozie Białoszewski ukazuje życie miejskiego jako przestrzeń do głębokich refleksji nad językiem, światem i przemijaniem. Nadając jej uniwersalny wymiar i pokazując, że to, co zwyczajne, może być źródłem głębokiej refleksji, Fisz w swoich tekstach muzycznych bada codzienność współczesnej Polski. Chociaż obaj twórcy pracują w różnych dziedzinach sztuki, pokazują, że życie codzienne może być doskonałym źródłem inspiracji i może służyć jako środek do wyrażania najważniejszych tęsknot i przemyśleń ludzi.